Metoda Montessori

W pedagogice Marii Montessori najważniejsze jest DZIECKO.

Czynnikiem rozwoju i wychowania jest jego naturalna aktywność, chęć do nauki oraz poznania otaczającego świata.

Metoda wychodzi naprzeciw potrzebom dziecka. To dziecko jest autorem własnego rozwoju. Dziecko uczy się przez działanie i doświadczanie, przez własną pracę. Podstawowym założeniem w pedagogice Marii Montessori jest umożliwienie dzieciom samodzielnego działania, poszukiwania rozwiązań i czerpania radości z sukcesu.

„Pomóż mi to zrobić samemu" usłyszała Maria Montessori od jednego ze swoich wychowanków i to stało się główną zasadą postępowania  w placówkach montessoriańskich.

Nauczyciel jest wnikliwym obserwatorem i „podąża za dzieckiem", ale go nie wyprzedza, współpracuje z dzieckiem, ale mu się nie narzuca, służy pomocą, ale tylko wtedy, kiedy dziecko tej pomocy potrzebuje. Nauczyciela cechuje szacunek dla dziecka, cierpliwość i opanowanie. Nauczyciel nie ocenia, bowiem dziecko nie wykonuje zadania dla oceny, lecz z potrzeby działania, odkrywania, uczenia się.

W systemie pedagogiki Marii Montessori nie ma miejsca na nagrody i kary, na porównywanie i ocenianie. Wspiera się indywidualną pracę dziecka oraz współpracę w grupie.
W przedszkolu dzieci uczą się współdziałania w mieszanej wiekowo grupie.

To jest tak, jak w rodzinie: młodsze dzieci uczą się od starszych, starsze mają satysfakcję z tego, że mogą się zaopiekować i pomóc młodszym dzieciom. Są z tego dumne.

Istotne znaczenie dla procesu edukacji ma odpowiednio przygotowane otoczenie. Sala powinna być tak zorganizowana, aby zachęcała do samodzielnego działania, eksperymentowania. Wszystkie pomoce są autentyczne, wykonane z naturalnych materiałów, znajdują się w zasięgu dziecka i występują tylko w jednym egzemplarzu. Dzieci mają wolność wyboru materiału, miejsca i czasu pracy, jednakże dziecko musi poczekać, aż inne dziecko zakończy swoją pracę i materiał będzie dostępny. Dzięki temu dzieci uczą się cierpliwości i szacunku dla pracy innych. Po zakończonej pracy dziecko odnosi na miejsce pomoc, z którą pracowało. Dzieci uczą się w ten sposób porządku, są współgospodarzami w swoim przedszkolu, czują się odpowiedzialne za otoczenie.